از منظر اجتماعی، اساساً تشیع دینی زنانه شناخته می‌شود، چرا که زنان حضور پررنگی در مظاهر دیندارانه و مناسکی آن دارند. درواقع با توجه به آنکه تجربه دینی در بستری از فوران عواطف و احساسات از خلال آیین‌ها شکل می‌گیرد، زنان به دلیل برخورداری از عواطف قوی‌تر و هماهنگی وجودی‌شان با مناسک عجین هستند و به شور آن می‌افزایند. جامعه ایران هم از زمان استقرار حاکمیت شیعی صفوی -خواه آن‌گونه که علی شـریعتی معتقـد بود سیاستی در جهت منافع حکومت و خواه در نتیجه طبیعی مطالبات مردم- تاکنون همواره متأثر از مناسک و به تبع آن حضور پر رنگ اجتماعی زنان بوده است. بنابراین در میان مناسک عاشورایی که محور و مرکز ثقلی برای بروز کنش‌های دیندارانه شیعی محسوب می‌شود، طبیعی است این حضور چشمگیرتر باشد. البته در سال‌های نخستین رواج یافتن پیاده‌روی زیارتی اربعین در میان شیعیان ایرانی، زنان حضور کمرنگ‌تری داشتند، چرا که این نگاه وجود داشت پیاده‌روی اربعین اصلاً جای زنان نیست.
در سال‌های اخیر با بروز تغییر و تحولات سیاسی امنیتی در عراق که مهم‌ترینش از بین رفتن گروه‌های تروریستی مثل داعش بود.


ادامه مطلب
https://qudsonline.ir/xbzjk